Η ακράτεια δεν είναι ταμπού!

Η ακράτεια ούρων είναι απλά μια κοινή διαταραχή, δεν είναι ταμπού. Εκτιμάται ότι το 20-30% του γενικού πληθυσμού πάσχει από ακράτεια ούρων. Πάνω από 200 εκατ. ανθρώπων στις αναπτυγμένες χώρες έχουν ακράτεια. Η διαταραχή σε πολλές περιπτώσεις προκαλεί ενοχική συμπεριφορά στο άτομο, του μειώνει την αυτοπεποίθηση, το κάνει να νιώθει ανασφάλεια και φόβο. Δυστυχώς όμως, λίγοι πάσχοντες παίρνουν το θάρρος να επισκεφθούν έγκαιρα έναν ουρολόγο προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα τους. Αυτό σε συνδυασμό με όλα τα προηγούμενα, τους δημιουργεί εντάσεις με την οικογένεια ή το κοινωνικό περιβάλλον ακόμα και εργασιακά προβλήματα. Με αφορμή την Εβδομάδα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού για το πρόβλημα από 28 Μαΐου – 3 Ιουνίου, η Ελληνική Ουρολογική Εταιρεία διοργανώνει μια σειρά δράσεων προκειμένου να ενημερώσει όλους τους έλληνες.

Την εβδομάδα αυτή οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καλούν στη τηλεφωνική γραμμή 211 800 86 08 για να κλείσουν δωρεάν ραντεβού, με ουρολόγο (με απλή αστική χρέωση από σταθερό ή κινητό τηλέφωνο). Επίσης, για την ενημέρωση του κοινού θα στηθούν περίπτερα σε πλατείες τεσσάρων Δήμων (Πειραιώς, Περιστερίου, Αμαρουσίου, Νέας Σμύρνης) από όπου θα διανέμεται έντυπο υλικό με πληροφορίες για το θέμα της ακράτειας. Ενημερωτικό υλικό θα δοθεί και σε ΚΑΠΗ, Εκκλησίες, Λαϊκές Αγορές, Σταθμούς Μετρό, Φαρμακεία και Νοσοκομεία, ενώ θα τοποθετηθούν αφίσες σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Επίσης, θα λάβει χώρα ημερίδα ενημέρωσης στη πόλη της Καλαμάτας στις 2 Ιουνίου στις 6 το απόγευμα, με στόχο τη ενημέρωση του κοινού.

Όπως επεσήμαναν σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου, ο Λέκτορας Ουρολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής του Τμήματος Ουροδυναµικής, Νευροουρολογίας και Γυναικολογικής Ουρολογίας (Ο.ΝΟ.Γ.Ο.) της Ελληνικής Ουρολογικής Εταιρείας (Ε.Ο.Ε.), κος Ηρακλής Μητσογιάννης και ο Συντονιστής Διευθυντής της Ουρολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός», μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ε.Ο.Ε., κος Ηρακλής Πούλιας, η ακράτεια ούρων είναι ένα πολύ συχνό πρόβλημα που σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να αντιμετωπιστεί. Δεν πρόκειται για νόσο, αλλά για σύμπτωμα που προκύπτει από μία ή περισσότερες διαταραχές της λειτουργίας του ουροποιητικού συστήματος.

1 στις 6 γυναίκες άνω των 20 ετών έχει ακράτεια

Όπως επισήμαναν οι ειδικοί οι γυναίκες έχουν διπλάσια πιθανότητα να εμφανίσουν ακράτεια σε σχέση με τους άνδρες, γεγονός που από τους ειδικούς αποδίδεται στο θέμα ανατομίας αλλά και στην εγκυμοσύνη. Η πιθανότητα μιας γυναίκας να εμφανίσει ακράτεια αυξάνεται σημαντικά με την πάροδο της ηλικίας.

Η ακράτεια πιστεύεται ότι οφείλεται στις αλλαγές που συμβαίνουν στην ανατομία του ουροποιητικού, στους μύες ή στα νεύρα που ελέγχουν τους μύες αυτούς. Στις αλλαγές αυτές μπορούν να συμβάλλουν συγκεκριμένες νευρολογικές παθήσεις ή τραυματισμοί (π.χ. σκλήρυνση κατά πλάκας, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, κάκωση νωτιαίου μυελού κλπ), η κύηση και ο τοκετός, οι ορμονικές αλλαγές που επέρχονται κατά την εμμηνόπαυση και η παχυσαρκία.

Οι τύποι ακράτειας είναι:

• Ακράτεια προσπαθείας. Στην περίπτωση αυτή παρατηρείται απώλεια ούρων κατά την διάρκεια του βήχα, του φταρνίσματος, του γέλιου ή της σωματικής άσκησης.

• Επιτακτική ακράτεια. Η ανάγκη ούρησης είναι επιτακτική τόσο έντονη που δεν μπορεί να κατασταλεί, οπότε συχνά φεύγουν τα ούρα πριν το άτομο προλάβει να φτάσει στην τουαλέτα. Αυτό συμβαίνει ακόμη κι όταν δεν υπάρχει μεγάλη ποσότητα ούρων μέσα στην κύστη, ή κατά τη διάρκεια του ύπνου.

• Μεικτού τύπου ακράτεια. Συνδυασμός επιτακτικής ακράτειας και ακράτειας από προσπάθεια.

• Ακράτεια από υπερπλήρωση. Όταν ο ασθενής δεν αισθάνεται την ανάγκη να ουρήσει, γεμίζει η κύστη μέχρι του σημείου που αρχίζει να ξεχειλίζει και να υπάρχει απώλεια ούρων.

Στην περίπτωση αυτή, η κύστη είναι πάντα γεμάτη και γίνεται απώλεια μικρής ποσότητας ούρων. Αυτός ο τύπος ακράτειας είναι σπάνιος. Όταν διαπιστώνεται ακράτεια ούρων ο πάσχων πρέπει να επισκεφθεί ουρολόγο. Επειδή η ακράτεια μπορεί να οφείλεται σε ένα ή περισσότερα προβλήματα, η θεραπευτική αντιμετώπιση ποικίλλει και προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε ατόμου.

Η διάγνωση

Οι ειδικοί έχουν τη δυνατότητα να διαγνώσουν τη νόσο με μια απλή κλινική εξέταση αλλά σε κάποιες μορφές επιβάλλεται η απεικόνιση ή ο ουροδυναμικός έλεγχος.

Τρόποι θεραπείας

Ανάλογα με τη μορφή ακράτειας αλλά και τα πιθανά συνοδά νοσήματα εφαρμόζεται από τους ειδικούς η κατάλληλη θεραπεία, η οποία μπορεί να είναι μια απλή φυσικοθεραπεία και εκπαίδευση της κύστης ή φαρμακευτική αγωγή και σε βαριές περιπτώσεις χειρουργική επέμβαση οποία παρουσιάζει από 80-90% ποσοστά επιτυχίας.

Ανθή Αγγελοπούλου

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

Αρρωσταίνουμε… 9.672 φορές στη ζωή μας!

Εάν είστε λίγο υποχονδριακοί, μάλλον θα χαρείτε. Μια νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι ο μέσος κάτοικος της Δύσης αρρωσταίνει 9.672 φορές στη διάρκεια της ζωής του - συμπεριλαμβανομένων των 11 πονοκεφάλων και των έξι πεπτικών προβλημάτων που εκδηλώνει κάθε χρόνο συν τους κάθε είδους μικρούς ή μεγάλους τραυματισμούς.

Σε ετήσια βάση ταλαιπωρούμαστε από κάποιο μικρό πρόβλημα υγείας 124 φορές, ενώ κάθε δωδεκάμηνο της ζωής μας μπορούμε να περιμένουμε ότι θα πονέσει τρεις φορές ο λαιμός μας, θα πάθουμε τέσσερις φορές καούρες και θα νιώσουμε πόνο στον αυχένα άλλες τέσσερις.

Επιπλέον, θα κοπούμε πέντε φορές, άλλες τόσες θα πάθουμε κράμπα, ενώ τουλάχιστον έξι φορές θα πάθουμε δυσπεψία, ναυτία ή άλλο πεπτικό ενόχλημα. Η μέση μας, εξάλλου, θα μας ενοχλήσει τουλάχιστον 10 φορές, στο ίδιο δωδεκάμηνο,.

Τα στοιχεία αυτά σε συνδυασμό μεταξύ τους υποδηλώνουν ότι σχεδόν κάθε τρεις μέρες θα έχουμε κάτι που θα μας κάνει να μην νιώθουμε και τόσο καλά!

Όλ’ αυτά προέκυψαν από την μελέτη 2.000 εθελοντών, την οποία πραγματοποίησε η βρετανική Εταιρεία Φροντίδα της Υγείας Benenden (BHS).

Όπως έδειξε, όσοι ξυρίζονται μπορούν να αναμένουν ότι θα κόβονται τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο, ενώ τρεις φορές τον χρόνο θα κοπανήσουμε κάπου ένα δάχτυλο του ποδιού.

Άλλες τόσες θα νιώθουμε αφόρητο πόνο επειδή δαγκώσαμε τη γλώσσα μας και τουλάχιστον μία φορά θα πάθουμε λαρυγγίτιδα που θα κάνει τη φωνή μας βραχνή ή θα την «κόψει» τελείως.

Και σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, στη διάρκεια της ζωής μας μπορούμε να περιμένουμε ότι θα σκοντάψουμε 234 φορές και θα βγάλουμε φουσκάλες κάπου στο σώμα (συνήθως στα πόδια, αλλά όχι μόνο) τουλάχιστον 156.

Τα πιο σοβαρά προβλήματα, θα μας στείλουν στο νοσοκομείο τουλάχιστον 3 φορές, ενώ θα χρειαστούμε τουλάχιστον 2 εγχειρήσεις.

Προγενέστερα στοιχεία δείχνουν ότι ο ένας στους τέσσερις ενήλικες θεωρεί τον εαυτό του επιρρεπή στα ατυχήματα, με τους μισούς να έχουν κτυπήσει το κεφάλι τους την ώρα που βγαίνουν από το αυτοκίνητο και το 25% να έχουν νιώσει στη σάρκα τους τα δόντια ενός ζώου.

«Ακόμα και χωρίς την απειλή των σοβαρών νοσημάτων, το μέσο ανθρώπινο σώμα καθημερινά υφίσταται απίστευτες κακουχίες που δίνουν άλλο νόημα στην έκφραση “η ζωή δεν είναι εύκολη”», δήλωσε στον βρετανικό Τύπο ο κ. Λώρενς Κρίστενσεν, εκπρόσωπος του Benenden.

«Αν και τα στοιχεία αυτά δεν σημαίνουν πως πρέπει να γίνουμε υποχονδριακοί, καλό είναι να απευθύνονται στον γιατρό όσοι βιώνουν υψηλότερη από την αναμενόμενη συχνότητα ασθενειών, όπως ο πονόλαιμος, τα στομαχικά ενοχλήματα και ο πόνος στη μέση».

Καλό είναι επίσης να πλένουμε τακτικά τα χέρια μας, να προσέχουμε τη στάση του σώματός μας, να τρώμε υγιεινά, να περπατάμε καθημερινά και – βεβαίως – να προσέχουμε τι κάνουμε…

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

Πιστοποίηση έχετε; Συνταγογραφείτε…

Την πιστοποίηση των γιατρών τους θα πρέπει να ψάχνουν στο εξής οι ασθενείς -ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ, που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες και ο γιατρός τους δεν απασχολείται στο Ταμείο ή σε κάποιο νοσοκομείο ιδιωτικό ή δημόσιο. 


Οι ασθενείς αυτοί ή θα πρέπει να αλλάξουν γιατρό ή να τρέχουν στο Ταμείο τους για θεώρηση της συνταγής, σύμφωνα με τις τελευταίες οδηγίες του Υπουργείου για τη χορήγηση των ακριβών φαρμάκων. 
Με τη θεωρημένη πλέον συνταγή στο χέρι, θα πρέπει να ψάχνουν από ΕΟΠΥΥ σε νοσοκομείο για να βρουν το φάρμακό τους. 
Γιατί από την 1η Ιουνίου, οι φαρμακοποιοί δεν θα τα αγοράζουν κάν για το φαρμακείο τους – έστω κι αν πληρωθούν έναντι- αφού το κέρδος τους θα είναι μικρότερο από το ΦΠΑ που θα πρέπει να καταβάλλουν!

Πηγή: PHARMA TEAM: Πιστοποίηση έχετε; Συνταγογραφείτε… http://pharmateam.blogspot.com/2012/05/blog-post_25.html#ixzz1vrrfRrC1

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

Οι πατάτες ρίχνουν την πίεση - και δεν παχαίνουν…

Τις θεωρούμε παχυντικές, γεμάτες λίπος και ανθυγιεινές και είναι από τις πρώτες που κόβει όποιος θέλει να κάνει δίαιτα. Μια νέα μελέτη, όμως, δείχνει πως οι πατάτες όχι μόνο δεν παχαίνουν, αλλά μπορούν και να ρίξουν την αρτηριακή πίεση – αρκεί να είναι μαγειρεμένες με τον σωστό τρόπο.

Ποιος είναι αυτός; Υπάρχουν τρεις επιλογές: στον φούρνο μικροκυμάτων, βραστές ή ψητές - δίχως βούτυρο, λάδι ή οποιαδήποτε σος, σύμφωνα με τον δρα Τζο Βίνσον, καθηγητή Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Σκράντον στην Πενσυλβάνια που πραγματοποίησε τη σχετική μελέτη.

Ο δρ Βίνσον και οι συνεργάτες του επιστράτευαν 18 άντρες και γυναίκες, που έτρωγαν καθημερινά το μεσημέρι και το βράδυ έξι έως οκτώ πατάτες μεγέθους μπάλας του γκολφ. Έπειτα από ένα μήνα, η συστολική και η διαστολική τους πίεση (ο μεγάλος και ο μικρός αριθμός στη μέτρηση, αντιστοίχως) είχαν μειωθεί κατά 3,5% και 4,3%.

Επιπλέον, κανένας δεν είχε πάρει βάρος.

Οι περισσότεροι εθελοντές ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι και έπαιρναν φάρμακα για υπέρταση.

Όπως είπε ο δρ Βίνσον στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας, το οποίο διεξήχθη στο Ντένβερ, οι πατάτες προκαλούν κορεσμό της πείνας και με τη βοήθειά τους είναι πιθανό οι εθελοντές να περιόρισαν άλλα, ανθυγιεινά τρόφιμα.

Οι πατάτες που χρησιμοποιήθηκαν στη μελέτη ήταν πορφυρές και τόσο μικρές ώστε κάθε μία περιείχε μόλις 12 θερμίδες, αλλά οι ερευνητές εκτιμούν πως ανάλογα οφέλη παρέχουν και οι κοινές πατάτες.

Όσον αφορά τον τρόπο μαγειρέματος, οι ερευνητές λένε πως το ιδεώδες είναι να μαγειρεύονται και να καταναλώνονται με τη φλούδα, η οποία περιέχει πολύτιμες χημικές ουσίες.

Το μαγείρεμα στον φούρνο μικροκυμάτων θεωρείται ιδανικό, διότι διατηρεί τα περισσότερα θρεπτικά συστατικά τους.

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

Γερνώντας με αξιοπρέπεια: πώς θα προστατέψουμε τους ηλικιωμένους από την κακομεταχείριση

Τα άτομα μεγάλης ηλικίας έχουν δικαίωμα σε προστασία από κάθε είδους κακομεταχείριση, η οποία δυστυχώς αποτελεί συνηθισμένο φαινόμενο. Το συνέδριο της ΕΕ φέρνει στην επιφάνεια δυσάρεστες αλήθειες και τονίζει την ανάγκη να ληφθούν μέτρα για καλύτερη φροντίδα των ηλικιωμένων.

Όλοι μας αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο της εξάρτησής μας από άλλους όταν γεράσουμε. Πόσο σίγουροι όμως είμαστε ότι δεν θα πέσουμε θύματα κακομεταχείρισης ή εγκατάλειψης, όταν δεν θα είμαστε πια σε θέση να αυτοεξυπηρετούμαστε;

Με τα σημερινά δεδομένα πολλοί από μας δεν νιώθουν καθόλου σίγουροι: πρόσφατη δημοσκόπηση της ΕΕ έδειξε ότι το 47% θεωρεί την κακομεταχείριση των ηλικιωμένων διαδεδομένο φαινόμενο στη χώρα τους. Για ν' αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό, η ΕΕ αποφάσισε να λάβει δραστικά μέτρα.

Το συνέδριο της ΕΕ για την κακομεταχείριση των ηλικιωμένων , που διεξάγεται αυτή την εβδομάδα, φέρνει σε επαφή ειδικούς και υπεύθυνους χάραξης πολιτικής με στόχο την ευαισθητοποίηση όλων και την έναρξη ενός δημόσιου διαλόγου που θα φέρει στο φως δυσάρεστες αλήθειες.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η κακομεταχείριση γίνεται συνειδητά: ενήλικες αποσπούν χρήματα από τους ηλικωμένους γονείς τους, ή οίκοι ευγηρίας χορηγούν υπερβολικές δόσεις ηρεμιστικών. Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις η κακομεταχείριση εκδηλώνεται με την εγκατάλειψη των ηλικιωμένων, ιδίως όταν αυτοί που τους φροντίζουν δεν έχουν τα μέσα ή το χρόνο για να τους προσφέρουν την κατάλληλη φροντίδα.

Με δεδομένο ότι, σύμφωνα με τις προβλέψεις, το 12% του πληθυσμού θα έχει ηλικία 80 ετών και άνω μέχρι το 2050, ολοένα και περισσότερα άτομα θα έχουν ανάγκη από τη φροντίδα συγγενών ή επαγγελματιών. Οι δράσεις της ΕΕ για τη δημόσια υγεία στοχεύουν στην αντιμετώπιση ορισμένων από τα προβλήματα που συνδέονται με τη γήρανση του πληθυσμού.

“Τα κράτη μέλη έχουν αρχίσει να παρέχουν μεγαλύτερη στήριξη σ' αυτούς που φροντίζουν ηλικιωμένους και στους συγγενείς μέσω κατάλληλης εκπαίδευσης και καθοδήγησης”, δήλωσε ο Επίτροπος κοινωνικών υποθέσεων κ. Βλαντιμίρ Σπίντλα, πριν από την έναρξη του συνεδρίου. Υποστήριξε δε ότι η φροντίδα προς τους ηλικιωμένους θα πρέπει να καλύπτεται από τη νομοθεσία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ εξέφρασε την ικανοποίησή του για το έργο που επιτελούν οι ομάδες και τηλεφωνικές γραμμές υποστήριξης, οι οποίες συμβάλλουν στην καταπολέμηση της κακομεταχείρισης.

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο δημόσιος διάλογος για την κακομεταχείριση και εγκατάλειψη των ηλικιωμένων βρίσκεται ακριβώς στο σημείο στο οποίο βρισκόταν πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια ο διάλογος για την κακοποίηση των παιδιών, δηλαδή μόλις τώρα αρχίζουμε να συζητάμε γι' αυτό. Ευελπιστούμε ότι, όπως έγινε και με το θέμα των παιδιών, το πρόβλημα της φροντίδας των ηλικιωμένων θα αποτελέσει θέμα πολιτικής προτεραιότητας.

•   

Σχετικοί σύνδεσμοι

• Pour une Europe en bonne santé à tout âge

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

Η κρίση “δολοφονεί” και τα μωρά!(Ιatropedia)

Τελειωμό δεν έχουν τα δεινά που προκαλεί η κρίση στη χώρα μας καθώς πλέον αποδεικνύεται επιστημονικά ότι δεκάδες γυναίκες χάνουν και τα μωρά τους από το άγχος των οικονομικών. 

Δραματική αύξηση παρουσιάζουν το τελευταίο διάστημα οι παλίνδρομες κυήσεις, σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι κυήσεις δηλαδή που διακόπτονται πολύ νωρίς και χωρίς εμφανή παθολογικό λόγο. 

Οι ειδικοί πλέον κάνουν λόγο για εκτόξευση του αριθμού των κυήσεων που διακόπτονται πριν από τη συμπλήρωση του α’ τριμήνου. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη διάρκεια επιστημονικής εκδήλωσης  από τη Β’ Πανεπιστημιακή Κλινική του Αρεταίειου νοσοκομείου, οι παλίνδρομες κυήσεις έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί.

Οι γυναικολόγοι καταγράφουν συνεχώς περισσότερες  παλίνδρομες κυήσεις στα σχετικά αρχεία των μαιευτηρίων, επισημαίνοντας παράλληλα ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο που χρήζει άμεσης διερεύνησης προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι παράγοντες κινδύνου.

Είναι ενδεικτικό σύμφωνα με τον καθηγητή Μαιευτικής – Γυναικολογίας και Διευθυντή της Κλινικής στο Αρεταίειο κ. Γεώργιο Κρεατσά ότι το εξάμηνο Σεπτεμβρίου – Φεβρουαρίου 2010 το ποσοστό των παλίνδρομων κυήσεων επί του συνόλου των αντιστοίχων τοκετών στη κλινική του ήταν 1,5%. Το αντίστοιχο ποσοστό για το εξάμηνο  Σεπτεμβρίου- Φεβρουαρίου 2011 ήταν 4%. “Φαίνεται λοιπόν  ότι υπάρχει σημαντική αύξηση των παλίνδρομων κυήσεων τα τελευταία δύο χρόνια» τόνισε ο κ.Κρεατσάς. 

Για τις παλίνδρομες κυήσεις ενοχοποιούνται κυρίως γενετικές ανωμαλίες του εμβρύου, ωστόσο πλέον οι ειδικοί αναζητούν σε άλλους λόγους την   δραστική αύξησή τους.  Οι επιστήμονες σημειώνουν ότι ενδεχομένως  πια να ενοχοποιούνται ψυχοσωματικοί παράγοντες, όπως το άγχος και η ανησυχία που επιφέρει η οικονομική κατάσταση στη σύγχρονη γυναίκα που κυοφορεί. Επίσης, παράγοντες κινδύνου θεωρούνται  το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ, η κακή διατροφή, η ηλικία της μητέρας καθώς και κληρονομικές αιτίες. 

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

Παγκόσμια Ημέρα για τη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας

30 Μαΐου 2012

Η τελευταία Τετάρτη του Μαΐου θεσπίστηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Multiple Sclerosis International Federation (MSIF) ως Παγκόσμια Ημέρα για την Σκλήρυνση Κατά Πλάκας και εορτάζεται με συντονισμένες εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο από το 2009.

Φέτος θα εορταστεί στις 30 Μαΐου και το σύνθημα της είναι "Η ζωή μου με την Σκλήρυνση Κατά Πλάκας ". Το κοινοποιεί η διεθνής ομοσπονδία MSIF για την Παγκόσμια ημέρα 2012 με το μήνυμα : «Η διάγνωση της ΣΚΠ δεν σημαίνει το "τέλος" για όλα τα όνειρα της ζωής ».

Στόχος της παγκόσμιας ημέρας είναι η ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού και της Πολιτείας, η επίτευξη μεγαλύτερης κατανόησης μέσω της σωστής ενημέρωσης για αυτήν τη χρόνια πάθηση, καθώς και τις επιπτώσεις στην καθημερινότητα των πασχόντων αλλά και των οικογενειών τους.

Υπολογίζεται ότι πάνω από 2.000.000 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από ΣΚΠ, εκ των οποίων περίπου 10.000 βρίσκονται στην Ελλάδα.

Τι είναι η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας

Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας δεν είναι μεταδοτική ασθένεια, δεν είναι κληρονομική πάθηση, δεν είναι ψυχική διαταραχή, δεν είναι θανατηφόρος.

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι αυτοάνοση νευροεκφυλιστική νόσος του κεντρικού νευρικού συστήματος. Η αιτιολογία της δεν είναι γνωστή και όπως σε όλες τις αυτοάνοσες παθήσεις, ο οργανισμός επιτίθεται στον εαυτό του, αναγνωρίζοντας τα φυσιολογικά κύτταρα ως «εισβολείς».

Πιο συγκεκριμένα στη ΣΚΠ το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στη μυελίνη του κεντρικού νευρικού συστήματος, δηλαδή τη στοιβάδα, που περιβάλλει και προστατεύει τις νευρικές ίνες, που ευθύνονται για τη μετάδοση σημάτων σε άλλα μέρη του οργανισμού. Όταν η μυελίνη φθαρεί ή καταστραφεί τα νευρικά ερεθίσματα επιβραδύνονται ή δεν μεταδίδονται καθόλου.

Η καταστροφή της μυελίνης μπορεί να προσβάλει τόσο τα κινητικά όσο και τα αισθητικά νεύρα του κεντρικού νευρικού συστήματος και έτσι μπορεί να επιδράσει στην κίνηση, στην αφή ή στις άλλες αισθήσεις. Μερικά συμπτώματα είναι εμφανή, άλλα όμως, όπως η κούραση, η εναλλαγή διάθεσης, η απώλεια πρόσφατης μνήμης και η δυσκολία συγκέντρωσης, είναι συνήθως συμπτώματα ακαθόριστα ή «κρυφά» που είναι δύσκολο να περιγραφούν.

Η ΣΚΠ επηρεάζει λοιπόν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό, και είναι αγνώστου αιτιολογίας πολυπαραγοντική αυτοάνοση νόσος, την οποία συναντούν όχι μόνο οι νευρολόγοι, αλλά και πολλοί οφθαλμίατροι, παθολόγοι, γενικοί ιατροί, ορθοπεδικοί, καθώς και γιατροί άλλων ειδικοτήτων κατά την πρώτη της εκδήλωση. Εμφανίζεται σε ηλικίες κυρίως ανάμεσα στα 20 και τα 40 (ενδεχομένως όμως και σε μικρότερες η μεγαλύτερες ηλικίες), ενώ η μέση ηλικία έναρξης είναι τα 30 και προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες από τους άνδρες σε ποσοστό 2:1.

Η πάθηση μπορεί να προκαλέσει ποικιλία συμπτωμάτων, όπως διαταραχή όρασης (θάμβος όρασης, διπλωπία), κινητικές διαταραχές(αδυναμία στο ένα ή περισσότερα άκρα), διαταραχή ισορροπίας, έντονους ιλίγγους, διαταραχή αισθητικότητας (υπαισθησία, άλγη, δυσαισθησία στα άκρα ή τον κορμό), διαταραχή από την ούρηση (επίμονη επιτακτική ούρηση). Σε εμφάνιση αυτών των φαινομένων θα ήταν καλό κάποιος να επισκεφτεί νευρολόγο για να γίνει εκτίμηση της όλης κλινικής εικόνας και ο απαραίτητος παρακλινικός έλεγχος.

Η διάγνωση της νόσου δεν είναι απλή. Είναι απαραίτητο να προηγηθεί ένας σημαντικός αριθμός εργαστηριακών εξετάσεων, καθώς πολλές παθήσεις μοιάζουν με τη ΣΚΠ, και για το λόγο αυτό πρέπει να ελεγχθούν και να αποκλειστούν. Η τελική διάγνωση της νόσου τίθεται βάσει συγκεκριμένων επιστημονικών κριτηρίων που έχουν θεσπιστεί, στα οποία εμπεριέχονται αφ’ ενός τα χαρακτηριστικά της κλινικής εικόνας, αφ’ ετέρου η μαγνητική τομογραφία (ΜRI) εγκεφάλου και νωτιαίου μυελού, ο λεπτομερής έλεγχος του εγκεφαλονωτιαίου υγρού και τα προκλητά δυναμικά.

Η ΣΚΠ είναι χρόνια νόσος και αγνώστου αιτιολογίας. Εκδηλώνεται με διαφορετικές μορφές (υποτροπιάζουσα, δευτερογενής προϊούσα, πρωτογενής προϊούσα). Η θεραπευτική αντιμετώπισή της ακόμη δεν είναι ριζική. Σε περίπτωση υποτροπών χορηγούνται κορτικοειδή. Ως θεραπευτική παρέμβαση, με σκοπό τον περιορισμό των υποτροπών, χορηγούνται συστηματικά ανοσοτροπο-ποιητικά ή ανοσοκασταλτικά σκευάσματα που εξατομικεύονται ανάλογα με τη βαρύτητα και τη ταχύτητα εξέλιξης της νόσου. Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν σε ένταση, από πολύ ελαφρά έως και πολύ βαριά, ενώ μπορεί να ανακουφιστούν ή να εξαλειφθούν είτε με τη βοήθεια συμπληρωματικών ανακουφιστικών φαρμάκων είτε άλλων θεραπευτικών μεθόδων, όπως η φυσική αποκατάσταση.

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

Οστεοπόρωση - Η σιωπηλή ασθένεια

Οι ειδικοί την έχουν χαρακτηρίσει «σιωπηλή ασθένεια», «αθόρυβη επιδημία», «σιωπηλός κλέφτης» κ.λ.π. επειδή αυτή εξελίσσεται ουσιαστικά χωρίς συμπτώματα και προσβάλλει ολοένα και περισσότερα άτομα.

                                     

• Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης υπολογίζεται ότι ένας στους οκτώ πολίτες θα υποστεί κάταγμα σπονδυλικής στήλης εξ’ αιτίας της Οστεοπόρωσης.
• Στην Ευρώπη οι διανυκτερεύσεις στα νοσοκομεία ασθενών με Οστεοπόρωση ανέρχονται στις 500.000 κάθε χρόνο και αναμένεται μέσα στα επόμενα 50 χρόνια να διπλασιαστούν.
• Στις ΗΠΑ περισσότερο από 20 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από Οστεοπόρωση και περίπου 1,5 εκατομμύριο θα υποστούν ένα κάταγμα λόγω Οστεοπόρωσης.
• Το ποσοστό των γυναικών που κάποια στιγμή θα παρουσιάσουν Οστεοπόρωση αγγίζει παγκόσμια το 45%.
• Τα κατάγματα εξ’ αιτίας της νόσου και οι επακόλουθες αναπηρίες έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην υγεία των ηλικιωμένων, καθώς είναι αναγκαία συνήθως η νοσηλεία και η κατ’ οίκον περίθαλψη.

Τι είναι όμως η Οστεοπόρωση;

Η Οστεοπόρωση είναι μία ύπουλη νόσος, η οποία προσβάλλει κυρίως γυναίκες στην εμμηνόπαυση, αλλά και άνδρες μεγάλης ηλικίας. Είναι η πάθηση των οστών η οποία χαρακτηρίζεται από προοδευτική αποδυνάμωση της οστικής μάζας (οστική πυκνότητα) και διαταραχή της «αρχιτεκτονικής» τους. Αποτέλεσμα αυτής της πάθησης είναι η ελάττωση της φυσικής αντοχής του σκελετού, ο οποίος καθίσταται έτσι πιο αδύναμος και πιο εύθραυστος και η πρόκληση καταγμάτων γίνεται αναπόφευκτη. Εδώ θα πρέπει να κάνουμε μία διευκρίνηση μεταξύ των όρων της Οστεοπόρωσης και τηςΟστεοπενίας. Και οι δύο φυσικά αφορούν το ίδιο πρόβλημα (των οστών) αλλά σε διαφορετική φάση της εκδήλωσης τους. Η Οστεοπενία είναι το στάδιο πριν την Οστεοπόρωση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα εξελιχθεί οριστικά σε Οστεοπόρωση. Στόχος της εκάστοτε θεραπευτικής αγωγής είναι να επανέλθουν τα οστά από το στάδιο της Οστεοπόρωσης σε αυτό της Οστεοπενίας. Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας έχει κατατάξει τις γυναίκες σε τρεις κατηγορίες με βάση την κατάσταση του σκελετού τους.

• Στις φυσιολογικές
• Σε αυτές που έχουν Οστεοπενία
• Σε αυτές που έχουν Οστεοπόρωση

Ο όρος «οστική μάζα» ή «οστική πυκνότητα» αντιπροσωπεύει την πυκνότητα του οστού, η οποία αποτελείται κυρίως από άλατα ασβεστίου, κολλαγόνο και διάφορα άλλα μέταλλα. Οσο μεγαλύτερη είναι αυτή τόσο ισχυρότερα είναι τα οστά.

Ας μην ξεχνούμε ότι τα οστά μας είναι ένας ζωντανός ιστός που υπόκειται στη συνεχή διεργασία της ανανέωσης των κυττάρων (Οστική Αναδόμηση), κατά την οποίαν νέα κύτταρα αντικαθιστούν συνεχώς τα παλιά, με αποτέλεσμα τη συνεχή αναγέννηση των οστών.

Στα άτομα νεαρής ηλικίας ο ρυθμός παραγωγής νέου οστού είναι ταχύτερος από αυτόν της απορρόφησης του παλιού από τον οργανισμό. Το αποτέλεσμα είναι η οστική μάζα να αυξάνεται προοδευτικά και να φτάνει τη μέγιστη τιμή της γύρω στην ηλικία των 25-30 ετών και να διατηρείται περίπου μέχρι τα 35 στα ίδια επίπεδα.

Αυτή η μέγιστη τιμή εξαρτάται κυρίως από κληρονομικούς παράγοντες, αλλά και από άλλους εξωγενείς, όπως είναι η σωματική άσκηση και η επαρκής πρόσληψη ασβεστίου κατά τα χρόνια της ανάπτυξης.

Μετά την ηλικία των 35 αρχίζει μία σταδιακή απώλεια της οστικής μάζας και στα δύο φύλα, με ένα ρυθμό της τάξης του 0.3-0.5% το χρόνο. Στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση, λόγω της ταχείας μείωσης των οιστρογόνων, ο ρυθμός αυτός αυξάνεται σημαντικά σε 1-3% απώλεια οστικής μάζας το χρόνο και μπορεί να φτάσει ακόμα και μέχρι τα 7-8%.

Οι ειδικοί επισημαίνουν με έμφαση ότι ο κίνδυνος ανάπτυξης Οστεοπόρωσης εξαρτάται από τα «αποθέματα» οστικής μάζας που έχει εξασφαλίσει ο οργανισμός μέχρι την ηλικία των 30 περίπου ετών, σε συνδυασμό με τον ρυθμό απώλειας της αργότερα.

Οσο δηλαδή μεγαλύτερη οστική μάζα «αποθηκεύσουμε», τόσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος Οστεοπόρωσης από την απώλεια της αργότερα.

Η Οστεοπόρωση διακρίνεται σε 2 κύριες κατηγορίες.

Την Ιδιοπαθή και τη Δευτεροπαθή.

Η Ιδιοπαθής Οστεοπόρωση είναι η συχνότερη και εμφανίζεται στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων με 2 τύπους.

• Η Μετεμμηνοπαυσιακή Οστεοπόρωση (Τύπος Ι) είναι η Οστεοπόρωση που εμφανίζεται στις γυναίκες οι οποίες βρίσκονται στην εμμηνόπαυση, δηλαδή περίπου στην ηλικία των 45-50 ετών και οφείλεται στην ταχεία απώλεια οστικής μάζας, λόγω της ραγδαίας μείωσης των οιστρογόνων στο γυναικείο οργανισμό.
• Η Γεροντική Οστεοπόρωση (Τύπος ΙΙ) παρουσιάζεται μετά την ηλικία των 70-75 ετών και στα δύο φύλα και οφείλεται στην διαταραχή των ορμονών που ρυθμίζουν τον οστικό μεταβολισμό.

Η Δευτεροπαθής Οστεοπόρωση οφείλεται,

• Στην παρενέργεια κάποιας πάθησης (ρευματοειδής αρθρίτιδα, υπερθυρεοειδισμός, παθήσεις του παραθυρεοειδούς, νεοπλάσματα, ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια κ.λ.π.)
• Συνέπεια κάποιας θεραπευτικής αγωγής (χρόνια λήψη κορτιζόνης, αντιπηκτικών, αντιεπιληπτικών κ.λ.π.)
• Η ακόμα και λόγω κατάχρησης αλκοόλ, καπνίσματος, καφεΐνης κ.λ.π.

Ποια τα συμπτώματα;

                                              

Το πρόβλημα με την Οστεοπόρωση είναι ότι δεν υπάρχουν ευδιάκριτα συμπτώματα ή κάποια άλλα προειδοποιητικά σημεία της πάθησης, μέχρι τη στιγμή που θα προκληθεί κάποιο κάταγμα. Τα κατάγματα της σπονδυλικής στήλης και του μηριαίου είναι τα πιο συνηθισμένα. Τα συμπτώματα της Οστεοπόρωσης μπορούν εμφανιστούν μετά την εκδήλωση της νόσου, με πόνους στη σπονδυλική στήλη λόγω μικροκαταγμάτων ή με καθίζηση ή παραμόρφωση των σπονδύλων με αποτέλεσμα την κύφωση ή ελάττωση του ύψους του πάσχοντα. Πολλές φορές ο πόνος στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης μετά από ορθοστασία είναι και το μοναδικό σύμπτωμα Οστεοπόρωσης.

Εκτός από τα πιο πάνω η Οστεοπόρωση είναι συχνά υπεύθυνη για τη μεγάλη συχνότητα των καταγμάτων στην περιοχή του ισχίου και του καρπού.

Ποιοι οι παράγοντες κινδύνου και ποιοι κινδυνεύουν;

Η οστική μάζα των γυναικών είναι εκ φύσεως μικρότερη συγκριτικά με αυτή των ανδρών. Η απότομη μείωση των επιπέδων των οιστρογόνων λόγω εμμηνόπαυσης, αυξάνει το ρυθμό απώλειας της οστικής μάζας, όπως προαναφέραμε, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να είναι πιο ευάλωτες και να βρίσκονται αντιμέτωπες με την ύπουλη αυτή ασθένεια πολύ πιο γρήγορα από τους άνδρες.

Η αύξηση δε του μέσου όρου ζωής έχει ως αποτέλεσμα οι γυναίκες να ζουν το 1/3 περίπου της ζωής τους, χωρίς την προστατευτική ασπίδα των οιστρογόνων που τις προφυλάσσει από την Οστεοπόρωση.

Σημαντικοί παράγοντες κινδύνου για το γυναικείο φύλο είναι επίσης η πρώιμη εμμηνόπαυση πριν από τα 45, η προεμμηνοπαυσιακή ανεπάρκεια οιστρογόνων, η αφαίρεση των ωοθηκών και η αμηνόρροια.

Πολλοί λανθασμένα πιστεύουν ότι η Οστεοπόρωση είναι αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση. Η αλήθεια όμως είναι ότι και οι άνδρες μπορούν να προσβληθούν από την ασθένεια, αλλά αυτό δεν συμβαίνει τόσο συχνά επειδή:

• Οι άνδρες έχουν εκ φύσεως μεγαλύτερη οστική μάζα.
• Δεν υφίστανται την απότομη μείωση των οιστρογόνων.
• Ο ρυθμός απώλειας της οστικής τους μάζας είναι σταθερός.

Υπάρχουν όμως και αρκετοί άλλοι παράγοντες κινδύνου, μικρότερης μεν σημασίας, αλλά που αφορούν και τα 2 φύλα, όπως:

• Το χαμηλό σωματικό βάρος σε σχέση με το ύψος, λόγω της συμβολής του λιπώδους ιστού στην παραγωγή των οιστρογόνων.
• Διατροφικοί παράγοντες, λόγω έλλειψης Ασβεστίου και Βιταμίνης D.
• Κληρονομικοί (γενετικοί) παράγοντες
• Οι παράγοντες τρόπου ζωής (καθιστική ζωή και απουσία σωματικής άσκησης, κάπνισμα, υπερκατανάλωση αλκοόλ, καφεΐνης κ.λ.π.)
• Το γήρας (Γεροντική Οστεοπόρωση)
• Φάρμακα και νοσήματα (που σχετίζονται με την εκδήλωση της Δευτεροπαθούς Οστεοπόρωσης όπως αναφέραμε πιο πάνω)

Πρόληψη.

Οπως σε όλες σχεδόν τις παθήσεις, έτσι και στην Οστεοπόρωση ισχύει το αρχαίο ρητό,«Κάλλιον του θεραπεύειν, το προλαμβάνειν». Είναι δηλαδή προτιμότερη και ευκολότερη η πρόληψη της ασθένειας παρά η θεραπεία της.

Η πρόληψη θα πρέπει να αρχίζει από την παιδική ηλικία σε μία προσπάθεια «αποθήκευσης» όσο το δυνατόν μεγαλύτερης ποσότητας οστικής μάζας, ούτως ώστε να θωρακίσει το σκελετό μας για όλη την υπόλοιπη μας ζωή.

Θα πρέπει δε να δίδεται ιδιαίτερη βαρύτητα σε δύο κυρίως τομείς.

Στη διατροφή η οποία παίζει σημαντικότατο ρόλο στην πρόληψη της Οστεοπόρωσης γι’ αυτό και συνίσταται η ικανή λήψη τροφών πλούσιων σε περιεκτικότητα ασβεστίου, όπως είναι τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά (σπανάκι, μπρόκολο), τα ψάρια (σολομός, σαρδέλλες, τόνος), οι ξηροί καρποί, οι σπόροι, διάφορα όσπρια κ.λ.π.

Στην άσκηση η οποία είναι επίσης ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες πρόληψης της Οστεοπόρωσης και σε συνδυασμό με την κατάλληλη διατροφή αποτελούν το πιο σίγουρο μέτρο πρόληψης της Οστεοπόρωσης. Η άσκηση βοηθά όχι μόνο στην ενδυνάμωση των μυών αλλά και των οστών, ενώ βελτιώνεται παράλληλα η φυσική κατάσταση του οργανισμού και η αίσθηση της ισορροπίας με ελαχιστοποίηση του κινδύνου των πτώσεων και συνεπώς των καταγμάτων. Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε την ιδιαίτερη σημασία που παίζει η κατάλληλη ένταση, η συνέπεια και η συνέχεια στα προγράμματα άσκησης και κινησιοθεραπείας. Επίσης με την άσκηση εκπαιδευόμαστε στη σωστή στάση που πρέπει να έχει το σώμα μας σε όλες τις βασικές θέσεις, όρθια, καθιστή, ύπτια και πρηνή.

Αλλοι παράγοντες πρόληψης της Οστεοπόρωσης είναι η κατάλληλη διαμόρφωση του χώρου εργασίας και κατοικίας μας, η αποφυγή της κατάχρησης καπνίσματος, αλκοόλ, καφεΐνης κ.λ.π.

Διάγνωση.

Η Διάγνωση της Οστεοπόρωσης γίνεται βασικά με δύο τρόπους:

• Η Μέτρηση της Οστικής Πυκνότητας (Οστική Πυκνομετρία) η οποία γίνεται με ακτινογραφική εξέταση στη σπονδυλική στήλη, στο ισχίο ή στον καρπό και μας δείχνει με σαφήνεια την κατάσταση των οστών τη δεδομένη στιγμή, όπως επίσης χρησιμεύει και για την εκτίμηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας. H πιο πάνω μέτρηση γίνεται και με υπερηχογραφική εξέταση κυρίως στη φτέρνα.
• Η Μέτρηση του Οστικού Μεταβολισμού (Απώλεια Οστικής Πυκνότητας) γίνεται με ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις αίματος και ούρων (Οστικοί Δείκτες), που προσδιορίζουν προϊόντα είτε της οστικής αποδόμησης είτε του οστικού σχηματισμού. Με αυτούς εντοπίζεται και υπολογίζεται με σημαντική ακρίβεια ο ρυθμός απώλειας της οστικής πυκνότητας. Οι ειδικές αυτές εξετάσεις αίματος και ούρων είναι, οι μετρήσεις της Δεοξυπυριδινολίνης ή Dpd, του Καρβόξυ-τελοπεπτιδίου του κολλαγόνου ή β-CTX (Cross Laps), του Αμινο-τελοπεπτιδίου του κολλαγόνου ή NTX, καθώς και άλλων κατάλληλων βιοχημικών δεικτών όπως της Οστικής Αλκαλικής Φωσφατάσης, Οστεοκαλσίνης, Ασβεστίου, Φωσφόρου κ.λ.π. Η περιοδική μέτρηση των δεικτών αυτών είναι πολύ σημαντική για την εκτίμηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας. Αυξημένα επίπεδα οστικών δεικτών υποδεικνύουν αυξημένο ρυθμό οστικής αποδόμησης ή σχηματισμού, ενώ τα μειωμένα επίπεδα υποδεικνύουν ανταπόκριση στη θεραπεία.

• Μελετάται επίσης μία εξέταση γονιδίων για τον εντοπισμό τυχόν προδιάθεσης για την ανάπτυξη της πάθησης.

Για τις γυναίκες οι πιο πάνω διαγνωστικές εξετάσεις πρέπει να γίνονται απαραίτητα κατά την περίοδο της εμμηνόπαυσης.

Νεότερες όμως μελέτες υποστηρίζουν ότι περίπου το 19% των γυναικών εμφανίζουν συμπτώματα Οστεοπόρωσης πριν την εμμηνόπαυση, που σημαίνει ότι οι εξετάσεις αυτές είναι καλύτερα να γίνονται έγκαιρα, με τα πρώτα συμπτώματα της κλιμακτηρίου.

Για τους άνδρες οι εξετάσεις αυτές πρέπει να γίνονται περίπου στην ηλικία των 65 ετών.

Θεραπεία.

Οπως ήδη έχουμε αναφέρει, η πρόληψη της Οστεοπόρωσης είναι καλύτερη και ευκολότερη από τη θεραπεία της.

Από τη στιγμή όμως που η Οστεοπόρωση έχει ήδη μπει στη ζωή μας, τότε επιβάλλεται η θεραπευτική αγωγή.

Η διάρκεια της θεραπείας εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα μπορέσουμε να ανακόψουμε το ρυθμό της οστικής απώλειας και να σταθεροποιήσουμε στα επιθυμητά επίπεδα την οστική πυκνότητα.

Πέραν των όσων έχουμε αναφέρει πιο πάνω σχετικά με τα μέτρα πρόληψης της Οστεοπόρωσης, τα διάφορα φάρμακα που χρησιμοποιούνται έχουν ως στόχο πέραν από αυτόν της υποχώρησης του πόνου και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς, τη μείωση της οστικής απώλειας και την αύξηση του οστικού μεταβολισμού.

Ολες οι θεραπείες, με εξαίρεση τα οιστρογόνα, μπορούν να χορηγηθούν και στους άνδρες.

Τα κυριότερα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την όσο το δυνατόν καλύτερη αντιμετώπιση αυτής της «σιωπηλής ασθένειας» είναι:

• Τα οιστρογόνα (θεραπεία υποκατάστασης ορμονών) και αφορά τις γυναίκες που βρίσκονται στην εμμηνόπαυση. Με τη χορήγηση των οιστρογόνων διατηρείται η οστική πυκνότητα και μειώνεται ο κίνδυνος καταγμάτων. Τα οιστρογόνα επίσης ανακουφίζουν από τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης (εξάψεις, κολπική ξηρότητα κ.λ.π.), δρουν ευεργετικά στις πάσχοντες από αρτηριοσκλήρωση και καρδιοαγγειακά προβλήματα και μειώνουν τον κίνδυνο της εμφάνισης της νόσου Αλτσχάϊμερ. Τα οιστρογόνα δεν μπορούν όμως να χορηγηθούν σε γυναίκες που πάσχουν από καρκίνο του μαστού, με ηπατική νόσο ή είχαν πρόσφατο καρδιοαγγειακό επεισόδιο.
• Η Καλσιτονίνη η οποία έχει αναλγητική δράση σε ασθενείς με οξύ πόνο λόγω σπονδυλικών καταγμάτων. Είναι δε κατάλληλη ως εναλλακτική θεραπεία στις γυναίκες που δεν μπορεί να τους χορηγηθούν οιστρογόνα.
• Τα Διφωσφονικά με αποτελεσματική δράση στη μείωση των καταγμάτων.
• Τα Φθοριούχα όπου η λήψη φθορίου βοηθά στο σχηματισμό οστού, με έντονο ωστόσο προβληματισμό όσον αφορά την ποιότητα του οστού που δημιουργείται και στις διάφορες παρενέργειες που προκαλεί (ναυτία, εμετός, διάρροια).
• Τα Αναβολικά Στεροειδή όπου αυξάνουν την οστική πυκνότητα αλλά ταυτόχρονα και τη μυϊκή μάζα, με σημαντικά όμως μειονεκτήματα ειδικά στις γυναίκες επειδή προκαλούν αρρενοποίηση (τριχοφυΐα κ.λ.π.).
• Η Ραλοξιφένη ένα νέο φάρμακο υπό μελέτη, όπου «μιμείται» την ευεργετική δράση των οιστρογόνων.
• Το Ασβέστιο και η Βιταμίνη D όπου ο συνδυασμός αυτός είναι ιδιαίτερα ευεργετικός για τα οστά και ανεξάρτητα από οποιανδήποτε άλλη θεραπευτική αγωγή, συνίσταται η χορήγηση τους σε καθημερινή βάση.
• Αλλα φάρμακα βρίσκονται επίσης στα στάδια ερευνών για την αντιμετώπιση της Οστεοπόρωσης όπως το στρόντιο, η παραθορμόνη, η αυξητική ορμόνη, ο αυξητικός παράγων κ.λ.π.

Η επιλογή του κατάλληλου φαρμάκου εξαρτάται από το φύλο, την ηλικία και τη βαρύτητα της νόσου. Η επιλογή είναι αυστηρά έργο του ειδικού γιατρού ο οποίος πιθανόν να συστήσει συνδυασμένη θεραπεία.

Προλάβετε την Οστεοπόρωση πριν σας προλάβει.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας χαρακτήρισε την Οστεοπόρωση «σιωπηλή επιδημία», επειδή σύμφωνα με τα στοιχεία της οργάνωσης, ένα στα τέσσερα άτομα και των δύο φύλων εμφανίζει Οστεοπόρωση, ενώ ταυτόχρονα εκτιμά ότι κατά τα επόμενα 50 χρόνια τα κατάγματα που οφείλονται στην Οστεοπόρωση θα τετραπλασιαστούν.

Η Οστεοπόρωση προσβάλλει συνεχώς περισσότερους ανθρώπους παγκοσμίως και σήμερα θεωρείται πιο θανατηφόρα ακόμη και από τον καρκίνο του μαστού, της μήτρας και των ωοθηκών μαζί;

Ωστόσο το μέλλον δεν μπορεί να είναι και τόσο απογοητευτικό, επειδή ακριβώς σήμερα η Οστεοπόρωση μπορεί και να προβλεφθεί και να προληφθεί.

Η θωράκιση του οργανισμού μας με ασβέστιο από την πλούσια σε ασβέστιο διατροφή μας από την παιδική ηλικία, όταν ο οργανισμός «κτίζει» τα οστά, σε συνδυασμό με την κατάλληλη άσκηση, μπορούν και να προλάβουν αλλά και να σταματήσουν την Οστεοπόρωση προτού αυτή μας προλάβει.

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΙΚΗ ΑΝΟΙΑ ΣΤΗ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ

Όταν διαγνωστούν σε ηλικιωμένους συμπτώματα κατάθλιψης, διέγερσης, ή παρουσιάζουν ενδείξεις της γεροντικής άνοιας, είναι συχνά δύσκολο να γνωρίζουμε ποιοί είναι οι καλύτεροι τρόποι για να τους διατηρήσουμε υγιής και να είναι ευτυχισμένοι. Πριν λοιπόν βεβιασμένα εξετάσετε την μακροχρόνια περίθαλψη ως λύση (Οίκοι Ευγηρίας - Γηροκομεία), υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να κρατήσετε τους αγαπημένους σας στα σπίτια τους.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση Γηριατρικής Ψυχιατρικής (AAGP), σχεδόν 20 τοις εκατό από αυτούς που είναι 55 ετών και άνω, έχουν ψυχικές διαταραχές που δεν είναι μέρος της φυσιολογικής γήρανσης. Μερικές από τις πιο κοινές ασθένειες είναι το άγχος, η σοβαρή νοητική ανεπάρκεια και οι διαταραχές της διάθεσης.

Ο Δρ Jeffery Lafferman, MD, ψυχίατρος στο Levindale Κέντρο Γηριατρικής και Νοσοκομείο μερικής νοσηλείας, το οποίο περιλαμβάνει διάφορα προγράμματα και υπηρεσίες για εξωτερικούς ασθενείς, λέει, ότι πολύ συχνά οι ψυχικές ασθένειες υγείας είναι λιγότερο δημοσιοποιημένες. «Είναι δεδομένο ότι σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, η υγεία τους μεταβάλετε και γίνετε πιο περίπλοκη. Ιατρικά προβλήματα, όπως η υψηλή αρτηριακή πίεση και η αρθρίτιδα, είναι κοινές και μπορούν να καλύψουν τα συναισθηματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι, μέχρις ότου αυτά φθάσουν σε κρίσιμο στάδιο.»

Αλλά υπάρχει βοήθεια και ελπίδα διαθέσιμη. Υποστηρίζει ότι ένας από τους τρόπους για να κρατήσουμε έναν ηλικιωμένο, ένα αγαπημένο μας πρόσωπο στο σπίτι για όσο το δυνατόν περισσότερο, όταν αντιμετωπίζει την κατάθλιψη, την άνοια, την διέγερση και άλλες συναισθηματικές προκλήσεις, είναι μέσω των προγραμμάτων ημερήσιας θεραπείας.

«Ορισμένες υπηρεσίες και προγράμματα ενηλίκων, έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να βοηθήσουν ηλικιωμένα άτομα να ξαναμάθουν, πώς να είναι και πάλι χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο και στην οικογένεια τους. Τα προγράμματα έχουν ομάδες και ατομικές συνεδρίες θεραπείας σε ένα ενθαρρυντικό περιβάλλον.

Επιπλέον, οι συμμετέχοντες μπορούν να αναπολούν με τους ανθρώπους της ηλικίας τους, να λαμβάνουν μέρος σε δραστηριότητες που αποσκοπούν να ανανεώσουν τον ενθουσιασμό τους για τη ζωή και να είναι στο σπίτι τους το βράδυ», λέει ο Δρ Lafferman.

Πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι η κλινική κατάθλιψη και άλλες ψυχικές παθήσεις είναι ιάσιμες. Μερικά από τα συμπτώματα είναι να αναζητήσουν μια αλλαγή στην προσωπικότητα, μία μείωση της μνήμης, απομόνωση από τους φίλους και την οικογένεια, τα υπερβολικά αισθήματα ενοχής ή απελπισίας, συχνά κλάμα, διαταραχές ύπνου, ανεξήγητες φυσικές ασθένειες, απώλεια της λειτουργίας τους, αλλαγές στην όρεξη, απώλεια ενδιαφέροντος στην προσωπική υγιεινή, ευερεθιστότητα, και άγχος.

Ωστόσο, ο Δρ Lafferman συμβουλεύει, «Πριν διαλέξετε σε ένα αγαπημένο σας πρόσωπο οποιοδήποτε πρόγραμμα παρακολούθησης ή θεραπείας, προσπαθήστε να επισκεφθείτε τον χώρο, για να δείτε με τα μάτια σας, τι κάνει και πώς δουλεύει το πρόγραμμα. Αν σας αρέσει η εποπτεία των αναγκών ενός ηλικιωμένου, θυμηθείτε ότι η αξιοπρέπεια του ατόμου θα πρέπει να πάντα διατηρείτε σε υψηλά επίπεδα. Επιπλέον, ελέγξτε αν υπάρχουν ιατρικοί επαγγελματίες στο χώρο της φιλοξενίας, και εάν υπάρχουν διαφορετικές θεραπείες για να τους απασχολήσουν δημιουργικά.»

Θυμηθείτε ότι όταν ένα αγαπημένο σας πρόσωπο αντιμετωπίζει συναισθηματικά προβλήματα, μπορεί επίσης να επηρεάσει ολόκληρη την οικογένεια και τους φροντιστές του. Ένα διάλειμμα κατά τη διάρκεια της ημέρας, είναι επίσης πολύ σημαντικός παράγοντας επιλογής.

Πηγή: LifeBridge Health

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

Υποχρεώσεις - Δικαιώματα των ασθενών που νοσηλεύονται κατ' οίκον

Οι ασθενείς που λαμβάνουν κατ 'οίκον υπηρεσίες καθώς και οι επαγγελματίες που παρέχουν τις υπηρεσίες αυτές έχουν ορισμένα βασικά δικαιώματα φέρουν όμως και συγκεκριμένες ευθύνες.
Ο ασθενής έχει τον έλεγχο στο σπίτι μιας πολύπλευρης υγειονομικής περίθαλψης. Μαζί, όμως, με τον έλεγχο αυτό προκύπτουν και ταυτόχρονες ευθύνες, οι οποίες θα πρέπει να πληρούνται ώστε ο ασθενής να απολαμβάνει το επιθυμητό επίπεδο παροχής υγειονομικής περίθαλψης.

Τα δικαιώματα του ασθενούς

Να αντιμετωπίζεται με αξιοπρέπεια και ενδιαφέρον, σεβασμό, και έγκαιρη προσοχή στις ανάγκες του.
Να αντιμετωπίζεται με σεβασμό η περιουσία του / της.
Να απολαμβάνει του εμπιστευτικό χαρακτήρα όλων των πληροφοριών που συνδέονται με την κατάσταση της υγειονομικής του περίθαλψης σύμφωνα με τους απαιτούμενους κανονισμούς.
Να είναι πλήρως ενημερωμένος για τη φροντίδα και τη θεραπεία που πρόκειται να του παρασχεθεί από τον Ιατρό και τους υπόλοιπους επαγγελματίες υγείας, για το πόσο θα κοστίσει, με ποιο τρόπο θα διευθετηθεί η οικονομική εκκρεμότητα και για το αν ο ασθενής είναι υπόχρεος έναντι οποιαδήποτε οικονομικής οφειλής.
Να συζητά τα οφέλη, τους κινδύνους και το κόστος κατάλληλων εναλλακτικών μεθόδων θεραπείας.
Να λαμβάνει καθοδήγηση από τον Ιατρό του/της όσον αφορά την προτεινόμενη μέθοδο θεραπείας που ακολουθείται.
Να πληροφορείται των διαφορετικών απόψεων που ενδεχομένως οι Ιατροί μπορεί να έχουν και να έχει το δικαίωμα να λαμβάνει ανεξάρτητες επαγγελματικές απόψεις.
Να έχει ελευθερία επιλογής στους επαγγελματίες παροχής υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης, να λαμβάνει φροντίδα από επαγγελματικά ικανό και καταρτισμένο προσωπικό, καθώς και να γνωρίζει τα ονόματα και τις αρμοδιότητες των ατόμων που παρέχουν την φροντίδα αυτή.
Να δέχεται ή να αρνείται τη θεραπεία ή τις μεθόδους υγειονομικής περίθαλψης που συνιστώνται από τον γιατρό, και να ενημερώνεται για τις συνέπειες των δράσεων αυτών.
Να συμμετέχει ενεργά στο σχεδιασμό ενός πλάνου φροντίδας, και να βοηθά στην αναπροσαρμογή του σύμφωνα με τις ανάγκες.
Να λαμβάνει εκπαίδευση για όλες τις πτυχές της αυτοφροντίδας.
Να βιώνει τη συνέχεια στις παρεχόμενες υπηρεσίες κατ’ οίκον φροντίδας.
Να ενημερώνεται από την εταιρεία κατ’οικον φροντίδας για ενδεχόμενο πρόωρο τερματισμό των παρεχόμενων υπηρεσιών και να πληροφορείται για το που θα απευθυνθεί στη συνέχεια.
Να έχει την ελευθερία να κάνει ένα παράπονο ή να προτείνει αλλαγές στις υπηρεσίες, ή στην πολιτική της εταιρείας και να γνωρίζει τον τρόπο που θα το πράξει.
Να ασκεί τα δικαιώματά του ως ασθενής της Εταιρείας Κατ’ Οίκον Φροντίδας.
Να παραπονείται σχετικά με τη θεραπεία ή την περίθαλψη που παραλείπει να είναι ολοκληρωμένη, ή όσον αφορά την έλλειψη σεβασμού από οποιονδήποτε παρέχει τις υπηρεσίες αυτές.
Να ενημερώνεται εκ των προτέρων για τις μεθόδους φροντίδας που πρόκειται να εφαρμοστούν , καθώς και για τις αλλαγές που ενδεχόμενα προκύψουν.
Να απολαμβάνει του εμπιστευτικού χαρακτήρα του αρχείου κλινικών στοιχείων που τηρεί η Εταιρεία Κατ’ Οίκον Φροντίδας.
Να ενημερώνεται εκ των προτέρων σχετικά με την πληρωμή-τι θα πρέπει να επιστραφεί από το ασφαλιστικό του ταμείο ή από άλλες πηγές, και τι μπορεί να απαιτηθεί από τον ασθενή.
Οι υποχρεώσεις του ασθενούς

Να παραμένει υπό τη φροντίδα ενός γενικού ιατρού ή παθολόγου εκπαιδευμένοι στην κατ’οίκον νοσηλεία, ενώ λαμβάνει υπηρεσίες φροντίδας στο σπίτι.
Να ενημερώνεται η ομάδα κατ 'οίκον φροντίδας για τυχόν αλλαγές στα γιατρούς που εμπλέκονται στη φροντίδα του ασθενούς.
Να παρέχει στον γιατρό και στην εταιρεία ένα πλήρες και ακριβές ιατρικό ιστορικό.
Να παρέχει στον γιατρό και στην εταιρεία όλες τις ζητούμενες πληροφορίες για ασφαλιστικά και χρηματοοικονομικά ζητήματα.
Να υπογράφει τις απαιτούμενες συναινέσεις και οικονομικούς διακανονισμούς ανάλογα με το είδος ασφάλισης.
Να προσφέρει ένα ασφαλές περιβάλλον κατοικίας στο οποίο παρέχεται η υγειονομική περίθαλψη και να επιτρέπει όλες τις αναγκαίες αλλαγές στο περιβάλλον αυτό.
Να συνεργάζεται με τον γιατρούς και το προσωπικό της υπηρεσίας καθώς και τους υπόλοιπους που συμμετέχουν στη κατ’ οίκον φροντίδα του όπως ορίζει η προσυμφωνημένη θεραπεία.
Να αποδέχεται την ευθύνη για την άρνηση της θεραπείας.
Να αντιμετωπίζει τον γιατρό και τους υπόλοιπους επαγγελματίες υγείας με σεβασμό και ενδιαφέρον.
Να ενημερώνει το γιατρό ή τον υπεύθυνο της εταιρείας για οποιαδήποτε δυσαρέσκεια ή ανησυχία σχετικά με την παρεχόμενη περίθαλψη.
Να ενημερώνει το θεράποντα ιατρό ή την εταιρεία για τα ιατρικά ραντεβού, τις νοσηλείες, τις ενδεχόμενες αλλαγές στην κατοικία διαμονής και για οποιοδήποτε λόγο για τον οποίο ο ασθενής δεν θα είναι σπίτι για την προγραμματισμένη ιατρική επίσκεψη.

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...

Υποστηρικτική – Παρηγορητική Φροντίδα στο σπίτι

Τι είναι η νοσοκομειακή περίθαλψη στο σπίτι;

Η υποστηρικτική – παρηγορητική φροντίδα στο σπίτι εκφράζει ό,τι πιο αξιοπρεπές και ιδανικό οφείλει να προσφέρει η Ιατρική στον άνθρωπο. Eίναι η Ιατρική που κάποιες φορές θεραπεύει, πάντα ανακουφίζει και διαρκώς υποστηρίζει τον ασθενή, μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ορισμός
H Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (ΠΟΥ) ορίζει την κατ’ οίκον Νοσηλεία, ως την Παροχή Υγείας στο σπίτι από φροντιστές, επαγγελματίες υγείας, και μη, με σκοπό την προαγωγή, αποκατάσταση και διατήρηση της υγείας, λειτουργικότητας και ευεξίας του ατόμου. Περιλαμβάνει επίσης τη φροντίδα για αξιοπρεπή θάνατο. Την ταξινομεί σε Προληπτική, Θεραπείας-Αποκατάστασης, Χρονίως Πασχόντων και Ανακουφιστική – Παρηγορητική.
Η Ανακουφιστική Παρηγορητική Φροντίδα απευθύνεται σε ασθενείς, κυρίως καρκινοπαθείς, κάθε σταδίου, αλλά και σε ασθενείς με χρόνια νεφρική, αναπνευστική και καρδιακή ανεπάρκεια, πρόσφατα χειρουργημένους, ασθενείς με έλκη, στομίες και κατακλίσεις, σακχαρώδη διαβήτη, χρόνιο ψυχολογικό ή νευρολογικό νόσημα, ηλικιωμένους και με αναπηρία, ΑΕΕ & ΑΙDS. Τελευταία απευθύνεται και
σε καρκινοπαθή παιδιά τελικού σταδίου.
Η ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α., ως επιστημονική εταιρεία, οφείλει να εκθέσει τις βασικές αρχές και αξίες, που πρέπει να διέπουν τη λειτουργία της Κατ’Οίκον Νοσηλείας. Επειδή όμως, το πεδίο ασθενών είναι ευρύ, θα περιοριστεί στην Κατ’Οίκον Νοσηλεία Καρκινοπαθών ασθενών, που αποτελούν άλλωστε και το μεγαλύτερο ποσοστό (80%) ατόμων, που πραγματικά την έχουν ανάγκη.
Γενικό πλαίσιο
Προκειμένου να γίνει καθημερινότητα η «άριστη φροντίδα» ασθενών με πτωχή πρόγνωση, θα πρέπει κατά τη χάραξη στρατηγικής υγείας, να συνυπολογιστούν, τόσο οι ανάγκες και επιθυμίες του ασθενούς (καταναλωτή), όσο και οι δυνατότητες του δεδομένου συστήματος Υγείας.
Οι ασθενείς επιθυμούν να αντιμετωπίζονται:
• Με αξιοπρέπεια και σεβασμό, σαν συγκεκριμένα άτομα
• Να έχουν εμπιστοσύνη στο σύστημα Υγείας και να υπολογίζουν σ’αυτό
• Να τους εξασφαλίζεται σωστή πληροφόρηση (ασθένεια – παροχές)
• Να τους εξασφαλίζονται πολλές επιλογές φροντίδας, αλλά και η δυνατότητα επιλογής
• Να αντιμετωπίζονται παράλληλα, όλες οι διαστάσεις και επιπτώσεις της νόσου και θεραπείας (σωματικές, πνευματικές, ψυχικές, κοινωνικές)
• Να τους εξασφαλίζεται συνέχεια στη θεραπεία και φροντίδα
Το σύστημα Υγείας ακόμη και όταν δεν μπορεί να εξασφαλίσει ίαση θα πρέπει να παρέχει:
• Καλή ιατρική φροντίδα, με διαγνωστικές και θεραπευτικές παρεμβάσεις, που να βασίζονται σε ενδείξεις και σε αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα και να μην επιταχύνουν την εξέλιξη της νόσου
• Να εξασφαλίζει δομές (Παρηγορητική Φροντίδα στο Νοσοκομείο, Φροντίδα Ξενώνα, Κατ’Οίκον Νοσηλεία, Επείγοντα)
• Να εξασφαλίζει διαχρονική φροντίδα, σε όλες τις δομές και βαθμίδες περίθαλψης
• Να εξασφαλίζει συνεργασία όλων των εμπλεκομένων στην φροντίδα του ασθενούς (δουλειά ομάδας)
• Να υπάρχει δυνατότητα πρόληψης και διαχείρισης κρίσεων
• Να παρέχει πληροφόρηση και συμβουλευτική υποστήριξη
• Να παρέχει προγράμματα εκπαίδευσης
• Να αξιοποιεί κάθε προσφορά εκτός του συστήματος Υγείας και να την εντάσσει στην υπηρεσία του ασθενούς (εθελοντισμός, Εκκλησία, Τοπική Αυτοδιοίκηση, δωρητές κ.ά.)
Η Μεθοδολογία που θα πρέπει να ακολουθείται, για την υλοποίηση όσων αναφέρθηκαν, συνοψίζεται στον άξονα: ορίζω τον πληθυσμό – εκτιμώ τις ανάγκες – προγραμματίζω – συνεργάζομαι – επανελέγχω- επαναπροσδιορίζω.
Κατ’Οίκον Νοσηλεία: παράμετροι επιλογής
Το 50 – 75% των ασθενών με καρκίνο επιθυμούν την νοσηλεία στο σπίτι. Πλησιάζοντας όμως το τέλος, ασθενείς και συγγενείς επιθυμούν τη νοσηλεία σε νοσοκομείο ή ξενώνα. Εκφράζουν έτσι την ανασφάλεια που αισθάνονται πριν το τέλος, καθώς και την έλλειψη εμπιστοσύνης στην παροχή Κατ’Οίκον Νοσηλείας, η οποία στη χώρα μας άλλωστε, δεν έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα, δεδομένου ότι δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτή από την πολιτεία, η μεγάλη της συμβολή στη Φροντίδα.
Στη διάρκεια του τελευταίου χρόνου της ζωής τους οι ανάγκες και απόψεις ασθενών και συγγενών, σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές, μεταβάλονται, οι δε επιθυμίες των ασθενών είναι δύσκολο να καταγραφούν. Ωστόσο μετά από έρευνα έχουν καταγραφεί οι παράμετροι που επηρεάζουν την απόφαση των ασθενών για Κατ’Οίκον Νοσηλεία.
Αυτές είναι
• Ο βαθμός οργάνωσης και ποιότητας Κατ’Οίκον Νοσηλείας
• Το κόστος (εάν δεν καλύπτεται από ασφαλιστικό φορέα)
• Φύλο (γυναίκες>), ηλικία (νέοι>)
• Οικογενειακή κατάσταση (παντρεμένοι>), κοινωνικοοικονομικό status (πλούσιοι<) • Εθνικότητα, θρήσκευμα (δυτικές κοινωνίες <) • Βαθμός ελέγχου συμπτωμάτων πόνου • Υποκείμενη παθολογία • Χρονική απόσταση από το τέλος (>8μήνες)
• Άγχος στο περιβάλλον του ασθενούς
• Επάρκεια οικογενειακού γιατρού – πρωτοβάθμιας περίθαλψης
• Διαθεσιμότητα, επάρκεια νοσηλευτών
• Επάρκεια υλικοτεχνικής υποδομής στο σπίτι
Βασικές αρχές
Οι βασικές αρχές που πρέπει να διέπουν την Κατ’Οίκον Νοσηλεία είναι:
• Εκπαίδευση της ομάδας (γιατρός – νοσηλευτής – ασθενής – συγγενείς)
• Καθορισμός πληθυσμού προς εξυπηρέτηση από άποψη παθολογίας (είδος – στάδιο νόσου), από άποψη γεωγραφικής κατανομής (ασθενείς συγκεκριμένου νοσοκομείου – συγκεκριμένου Κέντρου Πόνου – Παρηγορητικής Φροντίδας - κάτοικοι μιας περιοχής)
• Καθορισμός υπευθύνων (ρόλος και αρμοδιότητες)
• Καθορισμός (α) ιατρικών – νοσηλευτικών πράξεων (β)κριτηρίων μετακίνησης- διακομιδής (σε νοσοκομειακά επείγοντα, μονάδα Πόνου – Παρηγορητικής Φροντίδας, νοσοκομειακή κλινική κλπ) (γ) κριτήρια χορήγησης τελικής καταστολής (δ) κριτήρια διακοπής θεραπείας, σίτισης, ενυδάτωσης (Do not Resusitate (DNR) στάδιο)
• Διακίνηση πληροφορίας σχετικής με τον ασθενή (θεράπων – οικογενειακός γιατρός ή γιατρός Κατ’Οίκον Νοσηλείας – ασθενής, οικογένεια και ανάστροφα) μέσω κάρτας ασθενούς – κάρτας αναφοράς – ημερολόγιο ασθενούς – οικογένειας – ερωτηματολόγια κ.ά.
• Οργάνωση κέντρου (σταθμός) διανομής προσωπικού
– αναφοράς της πληροφορίας (χώρος – τηλ/κή γραμμή – Η/Υ)
• Διαθεσιμότητα φαρμάκων (α) kit Κατ’Οίκον Νοσηλείας (β) κατάλογος φαρμακείων 24ωρου (γ) απόθεμα φαρμάκων – φύλαξη
• Διαθεσιμότητα συσκευών χορήγησης φαρμάκων, άνεσης στο σπίτι
• Δίκτυο ψυχοκοινωνικής υποστήριξης (ψυχολόγος – κοινωνικός λειτουργός)
• Ειδική φροντίδα (φυσιοθεραπεία, βελονισμός, massage κ.ά)
• Μεταφορά (εξασφάλιση αυτοκινήτου, εξοπλισμού, ασφάλεια)
• Προγραμματισμός: αποφυγή κρίσεων (proactive) – διαχείριση κρίσεων (reactive)
• Χρόνος: 24ωρη νοσηλευτική κάλυψη – ιατρική συμβουλή – αντικατάσταση ανάπαυλας
• Αξιοποίηση εθελοντών (κριτήρια, εκπαίδευση, όρια)
• Ενημέρωση κοινού
• Έλεγχος ποιότητας – απόδοσης (6μηνος απολογισμός– καταγραφή προβλημάτων – στατιστική -επαναπροσδιορισμός στόχων κ.ά.)
Προτάσεις – Μοντέλα
Η τεράστια αύξηση του κόστους της νοσηλευτικής περίθαλψης, η ανάγκη αναβαθμισμένων υπηρεσιών Υγείας και η σημαντική αλλαγή της κοινωνικής δομής, επέβαλαν τις τελευταίες δεκαετίες, την αναζήτηση εναλλακτικών μεθόδων φροντίδας.Οι υπηρεσίες Κατ’Οίκον Νοσηλείας, αποτελούν μια απάντηση στις παραπάνω διαπιστώσεις, εξασφαλίζοντας, αφενός, ελάττωση του κόστους (1/5 του νοσοκομειακού κόστους στην περίθαλψη), αφετέρου, αύξηση της ικανοποίησης του ασθενούς και της οικογενείας του, λόγω της ανθρωποκεντρικής φιλοσοφίας που τις διέπει.
Στις διάφορες χώρες του Δυτικού κόσμου η χρηματοδότηση της Κατ’Οίκον Νοσηλείας γίνεται από κλάσμα του προϋπολογισμού για την Υγεία και σε μεγάλο βαθμό από χορηγίες – δωρεές και οικονομική προσφορά της Εκκλησίας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η Κατ’Οίκον Νοσηλεία πληρώνεται από τους καταναλωτές (ασθενείς) ή τον εργοδότη, οι οποίοι εν συνεχεία αποζημιώνονται από τον ασφαλιστικό φορέα (κρατικό ή ιδιωτικό).
Αυτό προϋποθέτει την κοστολόγιση των πράξεων της Κατ’Οίκον Νοσηλείας καθώς και την αναγνώρισή της ως μοντέλο παροχής υγείας.
Στη χώρα μας υπάρχει νομικό πλαίσιο για τη λειτουργία τέτοιων υπηρεσιών:
Η νομολογία περιλαμβάνει:
• Νόμος 2071/’92 άρθρο 28,29,30
• Νόμος 2519/’97 άρθρο 21
• Νόμος 2899/’01 παρ.3 άρθρο 1
• Νόμος 3106/’03 παρ Β2 άρθρο 7
• ΦΕΚ 323/’04
• ΦΕΚ 213/’05
• 5ος άξονας δράσης (δράση 4), Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τον Καρκίνο (2008-2012) (διαδικασία υποβολής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο για έγκριση σε εξέλιξη)
Παρόλα αυτά η Κατ’Οίκον Νοσηλεία δεν έχει αναπτυχθεί.
Σήμερα λειτουργούν θεσμοθετημένα, στα πλαίσια του Εθνικού Συστήματος Υγείας, υπηρεσίες Κατ’Οίκον Νοσηλείας
• Νοσοκομείο Μεταξά (’79)
• Νοσοκομείο Αγ. Αναργύρων (’86)
• Νοσοκομείο Δράμας (’90)
• ΕΕΣ (’90)
• Κέντρο Υγείας Κυνουρίας - Αργολίδος
• Αγροτικό Ιατρείο Αγ. Θεοδώρων – Κόρινθος
• Εθελοντικά, Αρεταίειο Νοσοκομείο – Πρωτοβουλία Κέντρου Πόνου και Παρηγορητικής Φροντίδας Α’ Αναισθησιολογικής Κλινικής Πανεπιστημίου Αθηνών (’94-08)
Στα πλαίσια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας υπάρχουν πλέον, πολλές ανάλογες υπηρεσίες, οι οποίες καλύπτονται από τον ατομικό οικονομικό προϋπολογισμό, επιβαρύνοντας τους ήδη ασφαλισμένους, σε κάποιο ασφαλιστικό φορέα,ασθενείς


3ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΩΝ ΚΑΙ ΜΗ ΑΣΘΕΝΩΝ

Υπεύθυνος για το άρθρο εκ μέρους της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α:
Ε. Αλεξοπούλου – Βραχνού, μέλος του Δ.Σ.

Διαβάστε περισσότερα » Διαβάστε περισσότερα...